هر درختی روزی از جایی آغاز شده است؛ اما آغاز داستان توت سفید را نمیتوان با یک تاریخ یا یک سال مشخص روایت کرد. همانند بسیاری از گونههای گیاهی، زمان دقیق پیدایش آن در گذر میلیونها سال تکامل طبیعت پنهان مانده است. با این حال، پژوهشهای گیاهشناسی و شواهد تاریخی نشان میدهند که خاستگاه طبیعی توت سفید (Morus alba) در شرق آسیا و بهویژه سرزمین چین بوده است.
هزاران سال پیش، زمانی که هنوز باغهای منظم و کشاورزی گسترده شکل نگرفته بودند، توت سفید در جنگلها و دامنههای این سرزمین رشد میکرد. مقاومت در برابر شرایط گوناگون اقلیمی، سازگاری با خاکهای نسبتاً فقیر و رشد مناسب، از ویژگیهایی بود که به بقای این درخت کمک کرد و آن را به یکی از گونههای موفق طبیعت تبدیل ساخت.
انسان، پیش از آنکه ارزش اقتصادی توت را بشناسد، با این درخت همسایه شد. میوههای شیرین آن، سایه گستردهاش و برگهایی که خوراک مناسبی برای دامها بودند، باعث شدند توت سفید بهتدریج از دل طبیعت وارد زندگی انسان شود. این همزیستی، هزاران سال بعد با کشف نقش برگهای توت در پرورش کرم ابریشم، وارد مرحلهای تازه شد و سرنوشت این درخت را برای همیشه تغییر داد.
از آن زمان، توت سفید دیگر تنها درختی بومی در شرق آسیا نبود. انسان آن را همراه خود به سرزمینهای دیگر برد؛ ابتدا به ایران و دیگر نقاط آسیا، سپس به اروپا و بعدها به بسیاری از مناطق جهان. امروزه، این درخت کهن نهتنها بهعنوان بخشی از میراث کشاورزی و فرهنگی بسیاری از کشورها شناخته میشود، بلکه دوباره به دلیل ارزشهای تغذیهای، زیستمحیطی و پژوهشی خود مورد توجه قرار گرفته است.