قرنها پیش از آنکه شهرها گسترش یابند و زندگی صنعتی شکل بگیرد، درخت توت در حیاط خانهها، باغها، کنار قناتها، مزارع و مسیرهای روستایی حضوری آشنا داشت. سایه گسترده آن پناهگاهی برای رهگذران بود، میوه شیرینش بخشی از خوراک خانوادهها را تشکیل میداد و برگهایش زمینه پرورش کرم ابریشم و گاه خوراک دام را فراهم میکرد. حضور این درخت آنقدر طبیعی و همیشگی بود که کمتر کسی آن را تنها یک درخت میدانست.
با فرا رسیدن فصل بهار و آغاز رسیدن میوهها، برداشت توت در بسیاری از مناطق به رویدادی خانوادگی و اجتماعی تبدیل میشد. در برخی روستاها، این فصل با آیینها و جشنهای محلی همراه بود و مردم محصول درختان خود را با همسایگان و خویشاوندان تقسیم میکردند. همین سنتهای ساده، پیوندی عمیق میان انسان و این درخت پدید آورد؛ پیوندی که نسل به نسل منتقل شد.
